Je denkt dat je het weet, tot je weet dat je dat denkt

Vorige week ben ik geslaagd en heb ik 3 jaar Phoenix afgerond. Het bleek toch uitdagender dan ik dacht…

Ik dacht dat ik het wist

Ongeveer 3,5 jaar geleden liep ik met mijn opleidingsplan bij mijn baas binnen. Na een uitgebreid onderzoek naar diverse coachingsopleidingen, kwam ik met de “Driejarige opleiding in professionele communicatie” bij Phoenix Opleidingen op de proppen. (Waarom ik zo graag richting coaching wilde, dat bewaar ik voor een volgende keer). Ik wilde naar Phoenix, omdat ik daar inzicht zou krijgen in mijn eigen patronen, mijn gedrag, mijn drijfveren enzovoorts. Zodat ik daarna mijn team beter kan leiden. “Maar Hans”, zei hij, “jij hebt een tijdje geleden toch al eens zo’n traject bij een therapeut doorlopen? Dan ken je dat toch allemaal al?”

Eerlijk gezegd had mijn baas daar wel een punt. Althans, dat dacht ik op dat moment ook. Ik wist misschien nog niet alles, maar ik was een heel eind. Alleen nog even de puntjes op de i zetten. De theorie aanscherpen. En omdat ik heel leergierig ben, wilde ik naar de beste opleiding, waar ik het meeste leer. En Phoenix is de ‘Champions League’, zo hoorde ik laatst iemand zeggen. Daar zou ik in 3 jaar vast waanzinnig veel leren. Dus ik gooide alle argumenten in de strijd om voor elkaar te krijgen dat mijn baas mijn opleiding zou betalen. (Dat ik een jaar later alles moest terugbetalen, dat kon ik toen nog niet voorzien). Mijn baas ging overstag en ik kon beginnen.

Tot ik wist dat ik dat denk

Dag 1 van de opleiding. Oeps… verkeerde keuze gemaakt. Ik zat in een grote groep mensen en keek 25 vreemde gezichten aan. De een vreemder dan de ander 😉 Je moet weten dat ik toen nog volle bak in mijn gejaagde bestaan zat en hier was kalmte. En er was rust. Ik was echt wel voorbereid op het ‘zweverige’ wat aan coaching kleeft. 1 blik op de website van Phoenix en je snapt wat ik bedoel. (Terwijl ik dit schrijf kijk ik daar en zie ik: ‘geworteld zijn geeft vleugels’, ‘in het bewegen is de mens bewogen’ en ‘Ubuntu, ik ben omdat wij zijn’. Die taal blijf ik toch maar lastig vinden.) Maar vooral die rust overviel me. Het duurde niet lang voordat de jeuk me overnam. Ik sprak me in de groep uit: “ik vraag me af of ik hier wel goed zit.”

En toen begon het.

Voor het eerst kreeg ik te maken met die kenmerkende Phoenix aanpak. “hoe ken jij dit van thuis?” Het onderzoek naar mezelf was begonnen. Dit was slechts het begin van vele onderzoekende vragen: “en hoe is dit voor jou?” “ken je dit van je vader of je moeder” “betrek het eens op jezelf”. Ik dacht dat ik mezelf al zo goed kende, maar het leek alsof ik weer van voren af aan kon beginnen. Opnieuw aan de bak. Wat volgde waren drie intensieve jaren. Drie jaren waar ik veel heb geleerd. Ik leerde alle thema’s, gedragingen, processen etc die een mens in het leven tegenkomt kennen. En het mooie is: niet alleen bij mezelf, maar ook bij die 25 anderen.

En wat heeft dat veel verandert.

Eerder schreef ik al dat ik steeds vaker mijn masker weet af te zetten. Ik doe steeds vaker wat ik wil en niet wat ik denk dat een ander graag zou willen zien. Ik ben mijn eigen coachingspraktijk gestart. Ben rustiger geworden. Zit beter in mijn vel. Heb niet direct mijn oordeel klaar. Ik kan mijn verhaal, dit verhaal, steeds beter en met steeds minder schaamte vertellen. Maar dan wel gewoon in supernormaal Nederlands.

Ik heb ‘m!

Gisteren heb ik mijn diploma gekregen. Geslaagd. Het zit erop. Drie jaar voorbij. Drie jaren vol blijdschap en verdriet, vriendschap en ruzies, lol en ergernis, geboorte en dood, alleen en samen. Ik heb superveel geleerd en weet nu: hoe meer ik leer, hoe minder ik weet. En omdat ik nog meer wil leren en nog minder wil weten ga ik na de zomer verder met twee nieuwe opleidingen bij Phoenix. Systeemtherapie en Relatietherapie. Ik hou jullie op de hoogte.

To be continued…

P.s. De fantastische titel van deze blog is van Huub van der Lubbe van De Dijk. Op het laatste album van De Dijk is ‘Tot je weet dat je dat denkt‘ te vinden. Het album is HIER te koop.


Bedankt voor het lezen van mijn blog. Denk je dat ik iets voor je kan doen? Neem dan vooral contact met me op.

Wat ik doe

Voor bedrijven doe ik individuele coachingstrajecten met medewerkers. Soms om iemand klaar te stomen voor de volgende stap op de carrièreladder. Soms om te voorkomen dat iemand met een burn-out thuis komt te zitten. Daarnaast geef ik samen met mijn collega’s van IKOS hele gave (vaak outdoor) teamtrainingen om teams bij bedrijven beter op elkaar in te laten spelen. Gemiddeld waarderen onze klanten ons daarvoor met een 9,5. En daar ben ik super trots op.

Individueel begeleid ik mannen via mijn eigen praktijk in Deventer. Ik help alle mannen die ergens in vast komen te zitten, of dat zich nu uit in een burn-out, een slechte relatie of een algemeen gevoel van ongeluk. Ik ben ervan overtuigd dat ik je kan helpen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *