“Hè, maar ik vind jou helemaal niet zo lief.” (concept)

Dat is wat mijn moeder zei, toen ik haar vertelde dat ik zou stoppen met mijn werk als gerechtsdeurwaarder en dat ik coach ging worden. En weet je? Ze heeft ook gelijk. Ik ben inderdaad helemaal niet zo lief. Dus toen ik haar antwoordde: “ik denk dat niemand gebaat is bij een lieve coach”, meende ik dat.

Waarom een goeie coach niet lief moet zijn

Ho, wacht even. Het is natuurlijk niet zo, dat een coach niet lief mág zijn. Tuurlijk mag die dat wel, zeker als de cliënt niet zo lief voor zichzelf is. Ik vind alleen ook dat een goeie coach eerlijk moet zijn en de waarheid moet vertellen. En de waarheid is soms best wel hard. Prikken waar het pijn doet noem ik dat.

Ik vergelijk het maar even met het wondje van mijn zoon als hij ongenadig hard van de border in de tuin is afgelazerd. Het ontsmetten van de wond is natuurlijk niet fijn en grote kans dat hij mij op dat moment ook niet heel lief vindt. Maar de wond zal er beter van genezen en wordt waarschijnlijk niet erger. En daarna hou ik hem natuurlijk lekker vast, droog ik zijn traantjes en troost ik hem.

Niet lief, wel warm

En dat laatste is denk ik waar een coach ook voor is. Prikken waar het pijn doet, de wonden verzorgen en zorgen voor een warme en veilige omgeving om het te laten helen en weer vooruit te kunnen.

Genoeg symboliek. Mijn punt is wel gemaakt. Aan lief heb je niet zo veel, als je verder wil in je leven. Warmte daarentegen is wel een voorwaarde.

Ik zal eens aan mijn moeder vragen of ze me wel warm vindt 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *